یافتن عنصرها در طبیعت با زبان شیمی یازدهم؛ ترکیب یا آزاد؟ واکنش‌پذیر یا پایدار؟

یافتن عنصرها در طبیعت با زبان شیمی یازدهم؛ ترکیب یا آزاد؟ واکنش‌پذیر یا پایدار؟

در طبیعت، همه عنصرها به شکل خالص پیدا نمی‌شوند. بیشتر آن‌ها با مواد دیگر ترکیب شده‌اند. مثلاً آهن معمولاً به‌صورت اکسید دیده می‌شود، نه فلز خالص. فقط بعضی از عنصرها مثل طلا، نقره، گوگرد یا اکسیژن هستند که ممکن است به شکل آزاد در طبیعت حضور داشته باشند. این تفاوت به میزان واکنش‌پذیری آن‌ها برمی‌گردد؛ هرچه واکنش‌پذیرتر باشند، بیشتر تمایل دارند ترکیب بسازند و کمتر به‌صورت خالص دیده می‌شوند.

در این مقاله از فصل اول شیمی یازدهم، با نگاهی علمی و ساده، بررسی می‌کنیم که عنصرها دقیقاً چگونه در طبیعت یافت می‌شوند؛ ترکیب یا آزاد؟ واکنش‌پذیر یا پایدار؟ این مطلب در سایت تدریس شیمی متین هوشیار برای تو نوشته شده تا بدون پیچیدگی، پاسخ این سؤال را پیدا کنی: چرا بعضی فلزها را باید از سنگ معدن جدا کرد، ولی طلا را نه؟

عنصرها در طبیعت چطور حضور دارند؟ ترکیب یا آزاد؟

وقتی از عنصرها صحبت می‌کنیم، شاید تصورمان این باشد که همه آن‌ها را می‌توانیم به شکل خالص در دل زمین یا سنگ‌ها پیدا کنیم. اما واقعیت چیز دیگری‌ست. اغلب عنصرهای طبیعی به شکل ترکیب با مواد دیگر یافت می‌شوند، نه به‌صورت آزاد. برای مثال، آهن معمولاً در قالب اکسیدهای آهن دیده می‌شود، نه فلز خالص. دلیل این موضوع به رفتار شیمیایی هر عنصر، یعنی میزان واکنش‌پذیری‌اش، مربوط است. هرچه یک عنصر فعال‌تر باشد، تمایل بیشتری برای واکنش با سایر مواد دارد و احتمال حضور آزادش در طبیعت کمتر است.

با این حال، استثناهایی هم وجود دارد. بعضی عنصرها آن‌قدر پایدارند که در طبیعت بدون ترکیب، یعنی به شکل خالص یا عنصر آزاد دیده می‌شوند. این دسته بیشتر شامل برخی نافلزها و تعداد کمی فلز خاص است. در ادامه، هم به فراوان‌ترین شکل حضور عنصرها اشاره می‌کنیم و هم نمونه‌هایی از عنصرهای خالص در طبیعت را بررسی می‌کنیم.

بیشتر عنصرها به چه شکلی یافت می‌شوند؟

در طبیعت، بیشتر عنصرها در ساختارهای ترکیبی مثل کانی‌ها، سنگ‌ها یا مواد معدنی یافت می‌شوند. این ترکیب‌ها ممکن است شامل اکسیدها، سولفیدها، کربنات‌ها و سایر ترکیب‌های یونی یا مولکولی باشند. مثلاً آهن معمولاً در قالب Fe₂O₃ (آهن (III) اکسید) یا Fe₃O₄ در سنگ معدن دیده می‌شود. یا مثلاً آلومینیوم در بوکسیت به‌صورت Al₂O₃ ترکیب شده است.

این ترکیب‌ها از واکنش‌های طبیعی میان عنصرها و محیط اطراف‌شان در شرایط دمایی و فشاری خاص به وجود آمده‌اند. دلیل اینکه بیشتر عنصرها ترکیبی‌اند، همین تمایل طبیعی آن‌ها به واکنش با اکسیژن، گوگرد، کلر و… در محیط زمین است. پس در یک معدن واقعی، معمولاً خبری از آهن یا آلومینیوم خالص نیست، بلکه با سنگ‌هایی روبه‌رو هستیم که عنصر مورد نظر داخل‌شان پنهان شده.

کدام عنصرها را می‌توان به‌صورت خالص در طبیعت پیدا کرد؟

در میان تمام عنصرها، فقط تعداد محدودی به شکل عنصر آزاد در طبیعت یافت می‌شوند. نافلزهایی مثل اکسیژن (O₂)، نیتروژن (N₂)، گوگرد (S₈) و گاهی کربن (الماس یا گرافیت) به شکل آزاد و پایدار در محیط حضور دارند. دلیلش هم واکنش‌پذیری پایین یا وجود شرایط خاص زمین‌شناسی است.

در مورد فلزها، وضعیت کمی پیچیده‌تر است. تنها چند فلز خاص مانند طلا (Au)، نقره (Ag)، مس (Cu) و پلاتین (Pt) هستند که می‌توانند به‌صورت خالص یا نیمه‌خالص در طبیعت دیده شوند. این فلزها به‌دلیل پایین بودن واکنش‌پذیری‌شان، به راحتی با دیگر مواد ترکیب نمی‌شوند و می‌توان آن‌ها را به شکل رگه‌ای یا کلوخه‌ای در لابه‌لای سنگ و خاک پیدا کرد؛ به‌خصوص طلا که از قدیم به‌عنوان فلز زینتی استخراج می‌شده است.

فلزها چگونه در طبیعت ظاهر می‌شوند؟

فلزها گروهی از عنصرهای شیمیایی هستند که در زندگی ما نقش مهمی دارند؛ از سکه‌های پول گرفته تا سازه‌های فولادی و ابزارهای الکترونیکی. اما پرسش اصلی این است: آیا فلزها را می‌توانیم در طبیعت به‌صورت خالص پیدا کنیم؟ پاسخ این پرسش وابسته به نوع فلز است. بعضی فلزها آن‌قدر پایدارند که در طبیعت آزاد باقی می‌مانند، در حالی که بیشتر آن‌ها به‌دلیل واکنش‌پذیری بالا، به‌صورت ترکیب در دل زمین یافت می‌شوند.

پس نحوه حضور فلزها در طبیعت یکسان نیست. پایدار بودن یا نبودن آن‌ها باعث می‌شود بعضی‌شان مستقیم استخراج شوند و بعضی دیگر نیاز به فرآیندهای شیمیایی و صنعتی برای جداسازی از ترکیب‌شان داشته باشند. در ادامه، دو حالت مهم را بررسی می‌کنیم: فلزهایی که آزاد دیده می‌شوند و فلزهایی که همیشه در ترکیب حضور دارند.

طلا، نقره و مس؛ فلزهای نادر ولی آزاد

در میان صدها عنصر جدول تناوبی، تعداد کمی فلز وجود دارند که در طبیعت به شکل خالص و بدون ترکیب یافت می‌شوند. از جمله این فلزها می‌توان به طلا (Au)، نقره (Ag)، مس (Cu) و پلاتین (Pt) اشاره کرد. این فلزها به‌دلیل واکنش‌پذیری بسیار کم، با اکسیژن، رطوبت و سایر مواد اطراف‌شان واکنش نمی‌دهند و به همین خاطر، می‌توان آن‌ها را در سنگ‌ها یا خاک به‌صورت رگه‌های فلزی، دانه‌های خالص یا کلوخه پیدا کرد.

به‌ویژه طلا که به‌صورت رگه‌های زردرنگ در میان لایه‌های زمین دیده می‌شود، نیازی به تجزیه‌ی ترکیب ندارد و مستقیماً قابل استخراج است. همین ویژگی باعث شده طلا از دیرباز مورد توجه انسان باشد؛ هم به‌عنوان زینت و هم ذخیره‌ ارزش. نقره و مس هم در بعضی نقاط زمین، به‌ویژه در مناطق خاص زمین‌شناسی، به‌صورت نیمه‌خالص یا فلز طبیعی مشاهده شده‌اند.

آهن پرمصرف‌ترین فلز؛ ولی همیشه در ترکیب

برخلاف طلا و نقره، فلزی مثل آهن (Fe) که پرکاربردترین فلز جهان است، هیچ‌گاه به شکل خالص در طبیعت یافت نمی‌شود. دلیل این موضوع، واکنش‌پذیری بالای آهن است. آهن به‌راحتی با اکسیژن و رطوبت ترکیب می‌شود و به شکل اکسید آهن (Fe₂O₃ یا Fe₃O₄) در پوسته زمین دیده می‌شود. در واقع، سنگ‌آهن نوعی کانی است که حاوی این ترکیب‌هاست و باید طی واکنش‌هایی خاص، آهن از آن جدا شود.

همین ترکیب‌پذیری بالا باعث می‌شود که آهن سریع‌تر از فلزهای دیگر دچار زنگ‌زدگی شود. وقتی آهن با رطوبت و هوا تماس پیدا کند، سطح آن به‌تدریج با لایه‌ای از زنگ (اکسید آهن) پوشیده می‌شود. این ویژگی از یک‌سو استفاده از آهن را در ساخت‌وساز ممکن کرده و از سوی دیگر، نیاز به پوشش‌ها یا روش‌های محافظتی را افزایش داده است.

واکنش‌پذیری فلزها چه نقشی در شکل حضورشان دارد؟

فلزها رفتارهای شیمیایی متفاوتی دارند؛ برخی از آن‌ها به‌محض تماس با هوا واکنش نشان می‌دهند و برخی دیگر حتی در برابر اسیدهای قوی هم مقاوم‌اند. این تفاوت در واکنش‌پذیری، مشخص می‌کند یک فلز در طبیعت به چه شکلی یافت شود. فلزهای واکنش‌پذیر معمولاً به‌صورت ترکیب در سنگ‌ها یا کانی‌ها حضور دارند، چون سریعاً با اکسیژن، گوگرد یا سایر نافلزها واکنش می‌دهند. اما فلزهای کم‌واکنش، اغلب به‌صورت آزاد و خالص در طبیعت دیده می‌شوند.

پس اگر بخواهیم حضور یک فلز در طبیعت را پیش‌بینی کنیم، باید واکنش‌پذیری‌اش را بشناسیم. هرچه واکنش‌پذیری بیشتر باشد، احتمال آزاد بودن آن در طبیعت کمتر است. این اصل در شیمی صنعتی هم اهمیت دارد، چون استخراج فلزهای واکنش‌پذیر، نیاز به انرژی و فناوری بیشتری دارد. در ادامه با دو جنبه مهم این موضوع آشنا می‌شویم.

جدول واکنش‌پذیری؛ فلزها چگونه دسته‌بندی می‌شوند؟

شیمی‌دان‌ها برای مقایسه‌ی میزان واکنش‌پذیری فلزها، از جدولی به نام «سری واکنش‌پذیری فلزها» استفاده می‌کنند. در این جدول، فلزهایی مانند سدیم (Na)، پتاسیم (K) و کلسیم (Ca) در بالای جدول قرار دارند و بسیار واکنش‌پذیرند. این فلزها به‌سرعت با آب، هوا یا حتی رطوبت واکنش می‌دهند و در طبیعت تنها به‌صورت ترکیب وجود دارند.

در میانه‌ی جدول، فلزهایی مثل آهن (Fe)، روی (Zn) و نیکل (Ni) قرار دارند که واکنش‌پذیری متوسط دارند. این فلزها هم معمولاً در قالب اکسید، سولفید یا سایر ترکیب‌ها یافت می‌شوند.

در پایین جدول، فلزهایی مثل مس (Cu)، نقره (Ag) و طلا (Au) قرار دارند. این فلزها واکنش‌پذیری کمی دارند و در برابر هوا و آب مقاوم‌اند. به همین دلیل، می‌توان آن‌ها را به‌صورت عنصر آزاد در طبیعت پیدا کرد.

واکنش‌پذیری بیشتر = استخراج سخت‌تر

هرچه یک فلز واکنش‌پذیرتر باشد، استخراج آن از ترکیب‌های طبیعی سخت‌تر و پرهزینه‌تر خواهد بود. مثلاً فلزی مثل سدیم به‌هیچ‌وجه به‌صورت خالص در طبیعت یافت نمی‌شود، چون به‌محض تماس با آب یا هوا واکنش نشان می‌دهد. برای استخراج آن، باید از روش‌های خاصی مانند الکترولیز استفاده کرد.

در مقابل، فلزهایی مانند طلا و نقره به دلیل واکنش‌پذیری بسیار پایین، اغلب نیاز به فرآیندهای پیچیده ندارند و می‌توان آن‌ها را مستقیماً از خاک یا سنگ جدا کرد. این تفاوت باعث شده که در صنعت، هزینه استخراج فلزهای واکنش‌پذیر، بسیار بیشتر از فلزهای پایدار و کم‌واکنش باشد.

این موضوع فقط صنعتی نیست، بلکه برای ما دانش‌آموزها هم مهم است؛ چون کمک می‌کند بهتر بفهمیم چرا بعضی فلزها ارزان‌تر و برخی دیگر گران‌قیمت‌ترند. دلیل اصلی، هزینه و دشواری استخراج آن‌هاست.

زنگ آهن چیست و چطور شناسایی می‌شود؟

یکی از نشانه‌های مهم واکنش‌پذیری فلزها در زندگی روزمره، زنگ‌زدگی آهن است. وقتی یک میخ یا وسیله‌ی آهنی مدتی در معرض هوا و رطوبت قرار بگیرد، لایه‌ای قهوه‌ای‌رنگ روی سطح آن شکل می‌گیرد. این لایه، همان زنگ آهن است. از دید شیمی، زنگ آهن ترکیبی از اکسیدها و هیدروکسیدهای آهن است که در نتیجه‌ی واکنش آهن با اکسیژن و آب به‌وجود می‌آید.

اما آیا می‌شود از این زنگ، نوع یون‌های آهن موجود در آن را شناسایی کرد؟ پاسخ مثبت است. با یک آزمایش شیمیایی ساده و قابل اجرا در آزمایشگاه مدرسه می‌توان بررسی کرد که زنگ آهن چه یون‌هایی دارد و چه ویژگی‌هایی از خودش نشان می‌دهد. در ادامه، گام به گام به این بررسی می‌پردازیم.

آزمایش شیمیایی ساده با زنگ آهن

برای انجام این آزمایش، ابتدا یک میخ زنگ‌زده یا قطعه‌ی آهنی زنگ‌زده را بردارید. با استفاده از قاشقک یا سمباده، مقداری از زنگ سطح آن را خراش دهید و داخل لوله‌ی آزمایش بریزید. سپس، چند قطره محلول هیدروکلریک اسید (HCl) به آن اضافه کنید. این اسید باعث حل شدن زنگ آهن و ورود یون‌های آهن به محلول می‌شود.

بعد از آن، قطره‌قطره محلول سدیم هیدروکسید (NaOH) را به محلول اضافه کنید. به‌تدریج مشاهده می‌کنید که رسوب‌هایی به رنگ نارنجی-قهوه‌ای یا سبز تشکیل می‌شود. این رسوب‌ها نشانه‌ی حضور یون‌های آهن در محلول هستند. با همین آزمایش ساده، می‌توان دریافت که زنگ آهن فقط یک ماده ساده نیست، بلکه مخلوطی از ترکیب‌های شیمیایی با یون‌های مختلف است.

در زنگ آهن کدام یون وجود دارد؟

وقتی رسوب حاصل از آزمایش را مشاهده می‌کنیم، معمولاً دو رنگ دیده می‌شود:

  • رسوب سبزرنگ نشان‌دهنده‌ی یون Fe²⁺ (آهن دو ظرفیتی) است.
  • رسوب نارنجی-قهوه‌ای مربوط به یون Fe³⁺ (آهن سه ظرفیتی) است.

زنگ آهن، بسته به شرایط محیطی، می‌تواند شامل هر دو یون باشد. در واقع، زمانی که آهن با رطوبت و هوا واکنش می‌دهد، بخشی از آن ابتدا به Fe²⁺ تبدیل می‌شود و در ادامه، با ادامه‌ی اکسایش، به Fe³⁺ می‌رسد. به همین دلیل، زنگ آهن مخلوطی از آهن (II) هیدروکسید و آهن (III) هیدروکسید است.

شناخت این یون‌ها فقط یک کار آزمایشگاهی نیست؛ بلکه کمک می‌کند بفهمیم چرا زنگ‌زدگی یک فرآیند ادامه‌دار است و چگونه با گسترش آن، وسیله‌ی آهنی کاملاً از بین می‌رود.

آزمایشی برای مقایسه واکنش‌پذیری فلزها

واکنش‌پذیری فلزها فقط یک موضوع تئوری نیست. می‌توان آن را با آزمایش ساده‌ای در کلاس یا آزمایشگاه مدرسه مشاهده کرد. یکی از بهترین روش‌ها برای فهم تفاوت در رفتار فلزها، مقایسه‌ی مستقیم آن‌ها در شرایط یکسان است. برای مثال، آیا آهن واکنش‌پذیرتر از مس است؟ کدام‌یک زودتر وارد واکنش می‌شود و چرا؟

پاسخ این پرسش‌ها فقط با نگاه کردن به جدول واکنش‌پذیری نیست. اگر فلزها را در کنار ترکیب‌هایی قرار دهیم که شامل یون‌های فلزی دیگر باشند، می‌توان دید که کدام فلز قدرت بیشتری برای دادن الکترون و تبدیل به یون دارد. در ادامه، آزمایشی کاربردی را بررسی می‌کنیم که نشان می‌دهد چگونه می‌توان تفاوت در واکنش‌پذیری را با چشم دید.

واکنش میخ آهنی با محلول مس (II) سولفات

برای این آزمایش، تنها به یک میخ آهنی، محلول آبی مس (II) سولفات (CuSO₄) و یک بشر نیاز داریم. ابتدا میخ آهنی تمیز را درون بشر حاوی محلول آبی مس سولفات قرار دهید و چند دقیقه صبر کنید. به‌زودی تغییراتی روی سطح میخ دیده می‌شود.

مشاهدات نشان می‌دهند که روی میخ، لایه‌ای نارنجی-قهوه‌ای از فلز مس تشکیل شده و در همان حال، رنگ محلول آبی کمرنگ‌تر می‌شود. این یعنی آهن، که واکنش‌پذیرتر از مس است، الکترون داده و به یون Fe²⁺ تبدیل شده، و در مقابل، یون‌های Cu²⁺ محلول، الکترون گرفته و به فلز مس تبدیل شده‌اند.

این نوع واکنش‌ها را واکنش جابجایی یگانه می‌نامند؛ یعنی فلزی با واکنش‌پذیری بیشتر، یون فلزی دیگری را از محلول بیرون می‌کشد و جای آن را می‌گیرد.

کدام فلزها سریع‌تر واکنش می‌دهند؟

اگر همین آزمایش را با فلزهایی مثل روی (Zn) یا منیزیم (Mg) انجام دهید، نتیجه حتی سریع‌تر و واضح‌تر خواهد بود. چون این فلزها نسبت به آهن هم واکنش‌پذیرتر هستند. در مقابل، اگر به‌جای آهن از نقره (Ag) یا طلا (Au) استفاده کنید، هیچ تغییری دیده نمی‌شود. این فلزها چون واکنش‌پذیری بسیار کمی دارند، در چنین محلول‌هایی واکنش نمی‌دهند.

پس نتیجه روشن است:

  • فلزهای بالا در جدول واکنش‌پذیری مثل سدیم، منیزیم و روی، سریع‌تر وارد واکنش می‌شوند.
  • فلزهای پایین جدول مثل مس، نقره و طلا، واکنش‌پذیری ناچیزی دارند و معمولاً خنثی می‌مانند.

این اطلاعات فقط تئوری نیست؛ در صنعت، همین ویژگی‌ها تعیین می‌کند که از کدام فلز برای کدام کاربرد استفاده شود، یا چگونه آن را از طبیعت استخراج کنند.

استخراج فلز از ترکیب آن؛ نگاهی به فرآیندهای صنعتی

بیشتر فلزهایی که در طبیعت وجود دارند، به‌صورت ترکیب با دیگر عنصرها دیده می‌شوند. یعنی آن‌ها را باید از سنگ معدن یا ترکیب‌های شیمیایی جدا کرد تا به فلز خالص رسید. به این فرایند در شیمی، استخراج فلز می‌گویند؛ بخشی بسیار مهم در صنایع فلزکاری، متالورژی و اقتصاد جهانی.

روش‌های مختلفی برای استخراج وجود دارد، اما اصل ماجرا همیشه یکی است: تبدیل ترکیب شیمیایی فلز به عنصر خالص. بسته به نوع فلز و واکنش‌پذیری‌اش، شیوه‌ی استخراج فرق می‌کند. در این بخش، هم به واکنش شیمیایی استخراج آهن نگاه می‌کنیم، و هم نگاهی می‌اندازیم به وضعیت استخراج فلزها در ایران.

واکنش استخراج آهن از اکسید آهن (III)

یکی از واکنش‌های مهم و پرتکرار در کتاب‌های درسی و صنایع واقعی، استخراج آهن از سنگ معدن هماتیت (Fe₂O₃) است. این کار در کوره‌های مخصوص انجام می‌شود و معمولاً از کربن (C) یا کربن مونوکسید (CO) برای گرفتن اکسیژن استفاده می‌شود.

واکنش ساده‌شده به‌صورت زیر است:

Fe2O3 + 3C → 2Fe + 3CO

در این واکنش، کربن اکسیژن را از اکسید آهن می‌گیرد و خود به گاز کربن مونوکسید تبدیل می‌شود. آهن باقی‌مانده به شکل فلز خالص (Fe) استخراج می‌شود. این واکنش در دمای بالا انجام می‌شود و بخش مهمی از فرآیند تولید فولاد است.

اگر بخواهیم به‌صورت محاسباتی هم بررسی کنیم:
فرض کنید ۴۰ گرم Fe₂O₃ در دست داریم. از آنجا که جرم مولی Fe₂O₃ حدود ۱۶۰ گرم بر مول است، این مقدار برابر با ۰٫۲۵ مول خواهد بود. چون هر ۱ مول Fe₂O₃، دو مول Fe می‌دهد، در اینجا باید ۰٫۵ مول آهن به‌دست آید. و چون جرم مولی Fe حدود ۵۶ گرم بر مول است، مقدار آهن تولیدشده برابر است با:

0.5 × 56 = 28 گرم

چرا برخی فلزها در ایران صنعتی استخراج می‌شوند؟

کشور ما ایران، با داشتن منابع فراوان معدنی، یکی از مراکز مهم استخراج فلز در منطقه است. برخی فلزها مثل آهن، مس، آلومینیوم و منیزیم به‌صورت صنعتی استخراج می‌شوند، چون هم منابع کافی آن‌ها وجود دارد، و هم تقاضای زیادی برایشان در داخل و خارج از کشور هست.

برای مثال:

  • در فولاد مبارکه، آهن از سنگ معدن استخراج و به فولاد تبدیل می‌شود.
  • در مس سرچشمه، یکی از بزرگ‌ترین معادن مس جهان، فلز مس با روش‌های خاص از سنگ‌های معدنی جدا می‌شود.
  • آلومینیوم اراک و منیزیم خراسان جنوبی نیز جزو مجتمع‌هایی هستند که در سطح ملی و منطقه‌ای اهمیت زیادی دارند.

دلیل صنعتی شدن این فلزها، علاوه بر نیاز بازار، صرفه اقتصادی و دسترسی به فناوری مناسب برای استخراج و تصفیه آن‌هاست. با وجود این زیرساخت‌ها، ایران می‌تواند بخشی از فلزات مورد نیاز صنایع داخلی و حتی صادراتی را تأمین کند.

جمع‌بندی مقاله و مرور مهم‌ترین نکات

در این مقاله دیدیم که عنصرها در طبیعت به‌طور یکنواخت و یکسان یافت نمی‌شوند. بیشتر آن‌ها به‌صورت ترکیب با مواد دیگر حضور دارند و تنها تعداد محدودی مانند طلا، نقره، گوگرد و اکسیژن به‌شکل آزاد دیده می‌شوند. این تفاوت، به میزان واکنش‌پذیری عنصرها برمی‌گردد. هرچه عنصر واکنش‌پذیرتر باشد، احتمال حضورش به‌صورت خالص در طبیعت کمتر است.

فلزهایی مانند آهن، گرچه پرکاربرد هستند، اما همیشه در قالب ترکیب‌هایی مثل اکسید آهن وجود دارند و برای دستیابی به آن‌ها باید از روش‌های شیمیایی و صنعتی مثل واکنش با کربن استفاده کرد. در مقابل، فلزهای کم‌واکنش مثل طلا و مس گاهی در دل خاک به‌صورت خالص یافت می‌شوند و نیازی به جداسازی پیچیده ندارند.

در کنار این مفاهیم، یاد گرفتیم که با آزمایش‌های ساده‌ای مثل تشکیل رسوب از زنگ آهن یا جابجایی فلزها در محلول‌ها می‌توان رفتار شیمیایی فلزها را درک کرد. همچنین فهمیدیم که واکنش‌پذیری، فقط یک ویژگی تئوری نیست؛ بلکه تعیین‌کننده‌ی روش استخراج، هزینه تولید و حتی کاربرد صنعتی فلزهاست.

اگر این مفاهیم را به‌خوبی درک کرده باشی، می‌توانی به‌سادگی تشخیص بدهی که کدام فلزها در طبیعت آزاد هستند و کدام ترکیب‌شده، چرا استخراج بعضی‌ها آسان‌تر است و چرا برخی دیگر ارزش صنعتی بالاتری دارند.

پست های مرتبط

مطالعه این پست ها رو از دست ندین!
تدریس نام گذاری مواد آلی؛ راست زنجیر، شاخه دار | فصل اول شیمی یازدهم

تدریس نام گذاری مواد آلی؛ راست زنجیر، شاخه دار | فصل اول شیمی یازدهم

آنچه در این پست میخوانید ویدیو تدریس رایگان فصل اول شیمی یازدهم مبحث نام گذاری مواد آلی؛ راست زنجیر، شاخه…

بیشتر بخوانید
تدریس روندهای تناوبی؛ شعاع اتمی، واکنش پذیری فلز و نافلز | فصل اول شیمی یازدهم

تدریس روندهای تناوبی؛ شعاع اتمی، واکنش پذیری فلز و نافلز | فصل اول شیمی یازدهم

آنچه در این پست میخوانید ویدیو تدریس رایگان فصل اول شیمی یازدهم مبحث روندهای تناوبی؛ شعاع اتمی، واکنش پذیری فلز…

بیشتر بخوانید
تدریس خانواده هیدروکربن‌ ها؛ آلکان، آلکن، آلکین سیکلوآلکان و آروماتیک | فصل اول شیمی یازدهم

تدریس خانواده هیدروکربن‌ ها؛ آلکان، آلکن، آلکین سیکلوآلکان و آروماتیک | فصل اول شیمی یازدهم

آنچه در این پست میخوانید ویدیو تدریس رایگان فصل اول شیمی یازدهم مبحث خانواده هیدروکربن‌ ها؛ آلکان، آلکن، آلکین سیکلوآلکان…

بیشتر بخوانید

نظرات

سوالات و نظراتتون رو با ما به اشتراک بذارید

برای ارسال نظر لطفا ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید.